Het Zilvermeer

Het Zilvermeer, maandag 27 oktober 2025

De nieuwe week begint zoals de voorbije eindigde: de regen komt met bakken uit de hemel en hult het straatbeeld in een waas van water. Opspattend water als de auto’s de diepe plassen aansnijden die zich in de rillen van de weg gevormd hebben. Wat te doen? Eerst maar weer eens proberen mijn reisverslagen aan het internet te slijten. En dit keer heb ik geluk, de berichten komen door! En, zonder een oorzakelijk verband, is het gestopt met regenen en verschijnt het eerste blauw in de lucht. Genieten van de herfstkleuren behoort ineens weer tot de mogelijkheden, zeker nu de zon ook acte de présence geeft. Het Teutoburgerwoud toont plotseling zich op zijn mooist, met een geraffineerd kleurenpalet, alsof het wat verloren tijd heeft in te halen en poogt de winter nog even op afstand te houden. Ik kies ervoor naar het bosgebied rondom de Roter Berg te gaan voor een stevige wandeling in het UNESCO natuur- en geopark. Een gebied vol met sporen van voormalige winning van erts en kalksteen. De heuvel is zowel boven als onder de grond volledig gebroken en is inmiddels helemaal terugveroverd door de natuur. Ik volg het kennis pad, want ik loop hier niet zomaar, nee, er moet ook wat opgestoken worden! Onderweg vertellen informatieborden–ja, laat dat maar aan de Duitsers over-mij alles over wat er in de bodem schuilgaat en wat daar nog van te zien is. Ik geniet van de lichtval door de bomen die het bos in een oranje gloed zet.Natte stammen, weelderige varens en bladeren die als gouden munten op het modderige pad dwarrelen. Hier hou ik van, ondanks het feit dat ik voel dat mijn schoenen niet meer waterdicht zijn. En hoewel ik in het vroege voorjaar geboren ben, voel ik toch een innige verwantschap met de volgende dichtregels van Nicolaas Beets:

Mijn wieg stond tusschen dorre bladeren

en afgevallen bloemen in:

Vandaar in mij die najaarsmin,

die zachte weemoed, alle jaren,

wanneer der winden euvelmoed

het lover afschudt voor mijn voet…

Ik trek verder het bos in dat steeds geheimzinniger wordt. Met klimop overwoekerde bomen nemen menselijk gedaanten aan, die mij de weg wijzen naar de ‘Poort naar Nergens’. Hierachter ligt het verboden Zilvermeer, een tientallen meters diepe steengroeve met wanden die 210 miljoen jaren gevormd werden uit een grote middel Europese binnenzee. Wortels die een boom aan de rand van de groeve krampachtig vasthouden, omsluiten een vaas met verse herfstbloemen en markeren de plek van een ongelukkige of van iemand die het leven moe was. Ik staar in de diepte waar een roofvogel luid krassend zijn cirkels draait. Boven mij ruisen de bomen onder jagende wolken. De zon doet de wanden rondom oplichten in een prachtig reliëf. Hoe dieper in het bos, hoe meer ik de eenzaamheid ervaar, en het verlangen om die ervaring nog even vast te houden. Een diep gevoel van innerlijke vrede en de verbondenheid met deze plek overvalt mij. Dan scheurt de hemel open met een luid getrompetter van formaties overtrekkende kraanvogels. Met deze toegift van vrijheid, hoop en vernieuwing verlaat ik dit magische woud.

Als de avond valt en de regen alle kleur uit het herfstbos heeft gespoeld, sluit ik vroeg de gordijnen. Een laatste blik op de avondlucht ontwaart een immense sterrenpracht achter de laatste wolken. De nacht zal helder zijn en koud. De winter hou je niet tegen…